Tematy

toaletka_krolowej.jpg

Dotychczas w kolejnych tytułach serii "200 lat Muzeum Wilanowskiego" prezentowane były duże kolekcje. Mieli Państwo okazję zapoznać się ze zbiorami ceramiki, szkieł europejskich, sreber, zegarów oraz eksponatami sztuki dalekowschodniej. Ta publikacja jest inna. Jej zadaniem jest zwrócenie uwagi czytelnika na …



Wiśniowiecki Dymitr Jerzy h. własnego (1631-1682)

Silva Rerum
44_portret rodziny wiśniowieckich.jpg

Wiśniowiecki Dymitr Jerzy h. własnego (1631-1682), hetman wielki koronny, kasztelan krakowski. Po kilkuletniej nauce w Akademii Krakowskiej wziął udział w wojnie z powstańcami Bohdana Chmielnickiego, uczestnicząc w walkach pod Zborowem (1649), Beresteczkiem (1651), Żwańcem (1653) i Ochmatowem (1655). W pierwszym okresie Potopu szwedzkiego dowodził chorągwiami husarskimi i pancernymi w przegranej bitwie pod Wojniczem (2 X 1655), wkrótce jednak przeszedł do obozu Karola X Gustawa. W lutym 1656 powrócił w szeregi armii koronnej; jako pułkownik jazdy walczył w bitwie warszawskiej, następnie uczestniczył w walkach z najazdem Jerzego Rakoczego (1657) i oblężeniu Torunia (1658); uzyskał nominację na strażnika polnego, a następnie wielkiego koronnego. W kampanii ukraińskiej 1660 r. uczestniczył w bitwach pod Cudnowem i Lubarem; t.r. został wojewodą bełskim. Po śmierci Jana „Sobiepana” Zamoyskiego (1665) w sporze o ordynację zamojską wszedł w konflikt z wdową po „Sobiepanie”, Marią Kazimierą d’Arquien, która wkrótce została żoną hetmana Jana Sobieskiego; sytuację pogorszyło mianowanie w 1668 r. Dymitra hetmanem polnym koronnym, a także nadanie mu trzymanego przez Sobieskiego Solca nad Wisłą. Po elekcji Michała Korybuta Wiśniowieckiego należał do najbliższych współpracowników króla. Do pogodzenia się hetmanów przyczyniły się dopiero starania Wiśniowieckiego o rękę siostrzenicy Sobieskiego, Teofili Zasławskiej; w styczniu 1671 r. przeprosił on Sobieskiego, a w maju poślubił Teofilę. T.r. uczestniczył w kampanii ukraińskiej, walcząc pod Bracławiem, Barem i Mohylowem. W bitwie chocimskiej 11 XI 1673 r. dowodził pułkiem jazdy. W czasie elekcji 1674 r. poparł kandydaturę księcia Karola Lotaryńskiego. W 1676 r., mimo braku większych umiejętności dowódczych, awansował na hetmana wielkiego koronnego; latem i jesienią t.r. brał udział w obronie obozu żórawińskiego. W następnych latach zaangażował się w działalność stronnictwa antykrólewskiego, dążąc do detronizacji Jana III i osadzenia na tronie Karola Lotaryńskiego; pomimo to w 1678 r. został wojewodą, a w 1681 kasztelanem krakowskim. Zmarł w Lublinie 28 VII 1682 r.

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook Twitter
45_zrzut_towarzysze.jpg

Jan III i towarzysze broni (e-learning, Edukacja)

Za każdym zwycięstwem stoją zwykli ludzie, ich męstwo i wiara w cel, któremu służą. Ich nazwiska często są nieznane, a sława należy się tylko wielkim wodzom. To opowieść o drużynie króla Jana III i jego żołnierzach, którzy nie patrzyli na szlak wojenny z wysokości końskiego grzbietu, ale brnęli podmokłymi drogami pod Wiedeń, bronić chrześcijaństwa.

44_sobieski_malarz_nieznany_wil1132.jpg

Rola władzy hetmanów w życiu politycznym państwa Polskiego w XVI i XVII wieku (artykuł, Silva Rerum)

Urząd hetmana wykształcił się w Polsce w początkach XVI stulecia i istniał aż do upadku państwa. Z początku kompetencje władzy …

Fr Janowiec.JPG

Jak szwedzki potop zalał Radom (artykuł, Silva Rerum)

Radom, choć czasy swej świetności miał już za sobą, w XVII wieku nadal zaliczał się do grona najważniejszych miast Rzeczypospolitej. …